Roztwór do wstrzykiwań dla psów i kotów
Substancja czynna: Maropitant 10 mg/ml
Gatunek:
Opakowanie:
20 ml, 50 ml
Leczenie i zapobieganie nudnościom będącym następstwem chemioterapii.
Zapobieganie wymiotom, z wyjątkiem wymiotów wywoływanych chorobą lokomocyjną.
Leczenie wymiotów w połączeniu z innymi działaniami wspomagającymi.
Zapobieganie nudnościom i wymiotom w okresie okołooperacyjnym oraz ułatwienie wybudzenia ze znieczulenia ogólnego po zastosowaniu agonisty receptora μ-opioidowego – morfiny.
Zapobieganie wymiotom i ograniczanie nudności, z wyjątkiem tych wywoływanych chorobą lokomocyjną.
Leczenie wymiotów w połączeniu z innymi działaniami wspomagającymi.
Podanie podskórne lub dożylne u psów i kotów.
Weterynaryjny produkt leczniczy należy podawać podskórnie lub dożylnie, raz dziennie, w dawce 1 mg/kg masy ciała (1 ml/10 kg masy ciała) nie dłużej niż przez 5 kolejnych dni. Dożylnie weterynaryjny produkt leczniczy powinien być podany jako jeden bolus, bez mieszania produktu z innymi płynami.
W celu zapobiegania wymiotom, weterynaryjny produkt leczniczy powinien być podawany z co najmniej jednogodzinnym wyprzedzeniem. Efekt działania utrzymuje się przez około 24 godziny, dlatego weterynaryjny produkt leczniczy można podać wieczorem przed podaniem leku mogącego wywołać wymioty, np. chemioterapii.
Aby zapewnić prawidłowe dawkowanie, należy jak najdokładniej określić masę ciała zwierzęcia.
Ponieważ zmienność farmakokinetyczna jest duża, a maropitant kumuluje się w organizmie po powtarzanym podawaniu raz na dobę, mniejsza dawka niż zalecana może być wystarczająca dla niektórych osobników oraz przy powtórnym podaniu.
W przypadku podania podskórnego patrz także „Specjalne środki ostrożności dotyczące bezpiecznego stosowania u docelowych gatunków zwierząt” (punkt 3.5).
Korek weterynaryjnego produktu leczniczego może być bezpiecznie przekłuty do 125 razy.
Nie stosować w przypadkach nadwrażliwości na substancję czynną lub na dowolną substancję pomocniczą.
Wymioty mogą być związane z poważnymi, silnie wyniszczającymi schorzeniami, takimi jak niedrożność przewodu pokarmowego, dlatego też konieczne jest przeprowadzenie właściwej diagnostyki.
Zasady dobrej praktyki weterynaryjnej wskazują, że leki przeciwwymiotne powinny być stosowane w połączeniu z innymi weterynaryjnymi i wspomagającymi działaniami, takimi jak zastosowanie diety i podanie płynów uzupełniających, przy jednoczesnym leczeniu pierwotnych przyczyn wymiotów.
Nie zaleca się stosowania weterynaryjnego produktu leczniczego przeciw wymiotom wywoływanym chorobą lokomocyjną.
Jakkolwiek, wykazano skuteczność maropitantu zarówno w leczeniu jak i zapobieganiu wymiotom występującym w następstwie chemioterapii, stwierdzono, że bardziej skuteczne jest jego stosowanie zapobiegawcze. Dlatego, zaleca się podawanie leku przeciwwymiotnego przed zastosowaniem chemioterapeutyku.
Skuteczność maropitantu w łagodzeniu nudności wykazano w badaniach z wykorzystaniem modelu (nudności wywołane przez ksylazynę).
Specjalne środki ostrożności dotyczące bezpiecznego stosowania u docelowych gatunków zwierząt:
Bezpieczeństwo stosowania maropitantu nie zostało określone u psów poniżej 8 tygodnia życia i u kotów młodszych niż 16 tygodni oraz u ciężarnych i będących w okresie laktacji psów i kotów. Do stosowania jedynie po dokonaniu przez lekarza weterynarii oceny stosunku korzyści do ryzyka wynikającego ze stosowania produktu. Maropitant jest metabolizowany w wątrobie, dlatego też powinien być on stosowany z zachowaniem ostrożności u pacjentów z chorobami wątroby. Ponieważ maropitant ulega kumulacji w organizmie podczas 14 dniowej terapii, ze względu na metaboliczne wysycenie, należy dokładnie monitorować funkcjonowanie wątroby oraz inne zdarzenia niepożądane podczas długotrwałego leczenia. Z uwagi na powinowactwo maropitantu do kanałów jonowych Ca i K, weterynaryjny produkt leczniczy powinien być stosowany z zachowaniem ostrożności u zwierząt z chorobami serca lub predyspozycjami do chorób serca. W badaniach EKG przeprowadzonych z udziałem zdrowych psów rasy beagle, którym podano doustnie dawkę 8 mg/kg, obserwowano około 10% zwiększenie odstępu QT. Jednakże jest mało prawdopodobne by taki wzrost był istotny z klinicznego punktu widzenia. Ze względu na częste występowanie przemijającego bólu podczas podawania podskórnie weterynaryjnego produktu leczniczego, może być konieczne zastosowanie odpowiednich środków poskromienia zwierzęcia. Podanie schłodzonego weterynaryjnego produktu leczniczego może złagodzić ból podczas iniekcji.
Specjalne środki ostrożności dla osób podających weterynaryjny produkt leczniczy zwierzętom:
Weterynaryjny produkt leczniczy może powodować uczulenie skórne. Osoby o znanej nadwrażliwości na maropitant powinny stosować weterynaryjny produkt leczniczy z zachowaniem ostrożności. Jeżeli po przypadkowym narażeniu wystąpią objawy takie jak wysypka skórna, należy zwrócić się o pomoc lekarską oraz przedstawić lekarzowi ulotkę informacyjną lub opakowanie. Maropitant jest antagonistą receptora neurokininy-1 (NK1), który działa na ośrodkowy układ nerwowy. Przypadkowa samoiniekcja może powodować nudności, zawroty głowy i senność. Należy zachować ostrożność, aby uniknąć przypadkowej samoiniekcji. Po przypadkowej samoiniekcji, należy niezwłocznie zwrócić się o pomoc lekarską oraz przedstawić lekarzowi ulotkę informacyjną lub opakowanie.
Pies, kot:
| Bardzo często (> 1 zwierzę/10 leczonych zwierząt): |
Ból w miejscu iniekcji1,2 |
| Bardzo rzadko (< 1 zwierzę/10 000 leczonych zwierząt, włączając pojedyncze raporty): |
Reakcje typu anafilaktycznego (np. obrzęk alergiczny, pokrzywka, rumień, zapaść, duszność, bladość błon śluzowych) Letarg Zaburzenia neurologiczne (np. ataksja, drgawki, napad padaczkowy, drżenie mięśni) |
1 u kotów – umiarkowany do ciężkiego (u około jednej trzeciej kotów), jeżeli podawany jest podskórnie.
2 u psów – jeżeli podawany jest podskórnie.
Zgłaszanie zdarzeń niepożądanych jest istotne, ponieważ umożliwia ciągłe monitorowanie bezpieczeństwa stosowania weterynaryjnego produktu leczniczego. Zgłoszenia najlepiej przesłać za pośrednictwem lekarza weterynarii do podmiotu odpowiedzialnego lub do właściwych organów krajowych za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania. Właściwe dane kontaktowe znajdują się w ulotce informacyjnej.